Marian Henel

ur. 1926 w wsi Przystań koło Częstochowy, zm. 1993 roku w Branicach

Tworzył gobeliny, rysunki i fotografie.

Wychowywał się na wsi w rodzinie zastępczej, uciekł z domu w wieku 13 lat. Ukończył sześć klas szkoły podstawowej. Po II wojnie światowej wstąpił do UB, gdzie pełnił funkcję palacza i wartownika. Później pracował w PGR jako robotnik rolny. Z powodu podpalenia stodoły znalazł się w więzieniu, z którego po roku - w 1960 - przeniesiono go do Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Branicach, gdzie przebywał aż do śmierci.

Pierwsze prace artysta stworzył w szpitalu. Były to  rysunki o tematyce erotycznej wykonane czerwono- niebieskim ołówkiem na papierze. Następnie zainteresował się fotografią. Fascynowały go kobiety o obfitych kształtach, do których pragnął się upodobnić, przebierając się w uszyte przez siebie stroje. Swoje ciało traktował jak medium sztuki: jadł cukier, żeby przytyć do zdjęć, robił dziesiątki powtórzeń tego samego ujęcia, by uzyskać idealny kadr. Do dziś przetrwało jedynie 88 odbitek, które w oryginale prezentowane są po raz pierwszy. Fotografie wykorzystywał też jako wzory do tkanin, które rozrysowywał na papierze milimetrowym. Sławę przyniosło mu trzynaście wielkoformatowych gobelinów powstałych techniką wiązaną, głównie o tematyce erotycznej i magicznej, na których nagie postaci kobiet i samego Henela pojawiają się w otoczeniu owadów, ptaków i zwierząt o znaczeniu symbolicznym: sowy, orła, węża, ropuchy, nietoperza, kota.

Film dokumentalny pod tytułem „Maniuś”, opowiadający historię artysty, dostępny jest w czytelni.

 

Pokaż opis